Wellness wildernis

Ik ging naar de sauna en ontdekte vier typen warmtezoekers

Ik kom net terug van een dagje sauna in een Nederlands dorp, wat in de praktijk betekent dat ik urenlang halfnaakte mensen bedeesd in donkere hutjes heb zien zitten zweten. Mindful ben ik met mijn impulsieve brein niet bepaald van nature, dus probeer ik dit soort zenplekken heel bewust op te zoeken. Maar omdat ik geen zin had om meteen in mijn eigen binnenwereld te duiken, richtte ik mijn aandacht in eerste instantie op de buitenwereld. Wie altijd vergeet de zandloper aan de muur om te draaien, heeft namelijk alle tijd om de warmtezoekers om zich heen langzaam te destilleren tot vier verschillende typen. Je denkt nu misschien dat er een uiteenzetting volgt van diverse lichaamstypen en dat is zeker geen onlogische gedachte, maar zo zit dit verhaal niet in elkaar.

Natuurlijk zou je wel kunnen stellen dat er zulk soort lijfelijke categorieën bestaan. Zoals het type ongeschoren-behalve-dan die-ene-haar-op-grote-tenen, of het type dat je eerder bij moeilijk klimtoestel van de niet nader te noemen sportschoolketen verwacht of een type dat je juist goed kunt herkennen aan vrijhangende appendages*.
En was het dus op zich een valide conclusie geweest dat ik het ging hebben over lichaamstypen, ware het niet dat dit op basis van een verkeerde aanname is. Namelijk, de premisse dat je na een dagbezoek aan een wellnesscenter überhaupt nog verschillen tussen blote lijven kunt waarnemen. Want, beste lezer, het blijkt namelijk zo te zijn dat wanneer iedereen in collectief langer dan 15 minuten naakt is, er bijna geen onderscheid tussen verschillende lijven meer lijkt te bestaan. Het is haast schrikbarend hoe weinig het lichaam nog opvalt wanneer je naakt bent in een saunacoalitie. Ik heb dan ook een sterk vermoeden dat het woord eenheidsworst ooit in een zweethut is verzonnen.

Het enige dat in mijn ervaring nog wel nuttig is om aan het uiterlijk te herkennen is de handdoek of badjas die iemand anders aanheeft, zodat je voor het gemak nog eens naar een zweetmaatje, waar je tijdens de opgieting overdreven naast zat te puffen, kunt zwaaien wanneer je met je vijfde bordje langsloopt tijdens het buffet.

De vier typen die je tijdens de baden door kunt spotten hebben niets te maken met hun figuur, maar alles met hun bijfiguur.

“Spa” Icona Pop and Sofi Tukker. Photo by Squid & Yoye Lapogian Cult MTL 2020

Je hebt allereerst saunagangers, zoals mijn vriend en ik, die als stel naar binnen gaan (en meestal ook weer als stel - soms met iemand meer of minder - vertrekken). In de kleedkamer zijn ze soms nog wat ongemakkelijk, maar door hun gedeelde verbinding bewegen zij zich al snel met gemak door de ruimte. De ene gaat alvast snel even plassen, terwijl de ander nog rustig de onderbroeken in de kluis kan opbergen. Vervolgens wordt er gedoucht, het liefste naast elkaar, met wat NPC-achtige opmerkingen. Bijvoorbeeld over de geur van de gratis zeep. Met daadkracht en een timetabel racen zij de ganze dag zo veel mogelijk sauna’s, opgietingen en baden langs. Net als de AH glazenzegels sparen zij ze het liefst allemaal. Het Stel puft tegelijk, doet mee aan het WK synchroon-zweten en staan zonder iets te zeggen tegelijk op om naar de uitgang te lopen. Dit zijn in mijn optiek de meest voorkomende figuren, maar dat kan optisch bedrog zijn.

Dan heb je het type dat denkt dat de sauna een D&D-campagne is. Ze brengen alles wat je precies niet wilt tijdens je dagje wellness: lawaai en gezelligheid. Wanneer je door de automatische schuifdeuren de tuinen in stapt, komt hun gelach je waarschijnlijk al tegemoet vanuit het bubbelbad. Dit is uiteraard De Vriendengroep. Bij een gemiddeld weekendbezoek kun je op een stuk of 2-3 groepen per dagdeel rekenen. Denk maar niet dat je daar als stel nog bij kan zitten. Wie denkt dat ‘ie over een kwartiertje toch wel aan de beurt is heeft het ook mis. Mocht je ze toch ergens anders dan tussen de bubbels treffen, dan is dit waarschijnlijk vijf man breed bij het lopend buffet, waar zij en groupe al het brood. Ik begrijp vrij weinig van dit type.

Nog minder begrijp ik van het type dat denkt het een waanzinnig goed idee is om elkaar voor het eerst te ontmoeten in een wellnesscenter. De plek waar je compleet naakt bent, geen privacy hebt en er moeilijk tussenuit kan piepen als je tijdens het eerste baantje zwemmen al weet dat je diegene niet mee naar de kerstborrel op werk zou durven nemen. Dit type, De First Dates, komt vaker voor dan je denkt en is niet bang om met de billen bloot te gaan. Letterlijk en figuurlijk. De succesvolle dates kun je namelijk niet alleen herkennen aan het nerveuze gefriemel en blozende wangen, maar zeker ook aan de mate van oversharing: 80 op een schaal van gênant. Het liefst kletsen zij er lekker vrij op los binnen gehoorafstand van een publiek dat met een schuin hoofd meeluistert. Hotspot voor dit type: de voetenbadbank, middelste rij. Aantal kinderen uit eerdere huwelijken: één. Het is mijn eigen aanname, maar ik geloof er heilig in dat de mensen die tegelijk de sauna inlopen en vervolgens elk in een andere hoek gaan zitten ook tot het first date type behoren - maar dan de onsuccesvolle categorie.

Dan blijft er nog maar één over. Letterlijk. De solist. Ik beeld mij in dat dit het type is dat uitermate zelfverzekerd en relaxed is. Deze persoon heeft niemand nodig en loopt met rechte rug en ferme tred, hoppa, het ijsbad in. Ik zag zelfs een solist die er een farao dans in deed, heus. Hoogstwaarschijnlijk komt er alleen een maandabonnement en 800 uur leestijd van zelfhulpboeken aan te pas. De solist komt verder alleen (duh), spreekt niemand, heeft het sereniteitsniveau van het level een boswachter meets tapir bereikt. Hij ziet eruit alsof hij net wakker is uit een powernap van 11 uur, nergens een uitgesproken mening over heeft, zich door niets laat opjagen en niet lang ergens blijft plakken. Tenzij er een first date plaatsvindt bij het voetenbad, dan is dit waarschijnlijk degene die ernaast (doet alsof die) een boek leest. Dit type saunaganger doet mij denken aan wat regisseur Pieter Kramer in een boekrecensie zei toen hij op driekwart was van de autobiografie Altijd van je af van Arjan Ederveen: ‘Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die zo totaal anders is dan andere mensen,’ en ik houd er van.

Er is in mijn ervaring ook een moment op een spadag waarop de hoedanigheid van figuren in de sauna geen uitdrukking meer geeft aan de verschillende typen saunagasten, maar waar elk mens zich weer moet overgeven aan moeder natuur. Iets heel simpels dat al onze eigenzinnigheden reduceert tot één grote soep van menselijkheid - het lopend buffet. Deze eetgelegenheid opent zijn deuren om 17:30 uur stipt en je kan je badslipper er wedden dat alle types, van vriendengroep tot solist, al ruim een kwartier in de rij staan om als eerste aan te vallen.

Halverwege de middag hadden ook mijn vriend T. en ik enorme honger. Dat krijg je namelijk als je als stereotype Stel in noodgang langs alle sauna’s bent geracet en tussendoor enkel een mueslireep naar binnen hebt gewerkt in de kleedkamer. Daarom stelden we ons bij de tweede ronde buffet al vragen als: ‘Hoe erg is het om als vegetariër de hertenbiefstuk te eten?’ Normaal gesproken blijft het bij een theoretische vraag. Maar ik moet toch echt toegeven dat wij, het zogenaamde vegakoppel**, ons hebben gestort op alles wat er maar te eten was. ‘It’s a jungle out there’, zei mijn vriend buiten adem van de strijd om het sorbetijs. Ik veegde al knikkend de stroop en oude kaas kruimels van mijn nog steeds natte badjas en begreep op dat moment pas de essentie van een wellnesscenter. De plek waar iedereen ongegeneerd zichzelf is: de wildernis.

Xoxo

Maxence

Vind je dit nou een geestige substack? Like en deel het met je medemens. ❤️
Ik houd niet van zelfpromotie, maar ook ik heb een fragiel ego dat graag meer volgers en likes heeft! Bedankt.

*Deze typen zijn door de schrijfster met niemand specifiek in gedachten opgepent. Mocht je toch denken dat het over jou gaat weet ik nog een goede therapeut. Weet dat ik niemand heb willen beledigen!!!

**Ik beloof dat we komende week weer enkel vega eten.